Warning: mysql_fetch_array() expects parameter 1 to be resource, boolean given in /home/vandee/public_html/app_top.php on line 59
แอบรักออนไลน์ ตอนที่ 11-12
ยินดีตอนรับเข้าสู่ TV MANGO โลกแห่งความสนุก ความบันเทิง สาระความรู้มากมาย เว็บไซต์อันดับ 1 ของประเทศ


แอบรักออนไลน์ ตอนที่ 11-12


จำนวนผู้ชม: 1109    วันที่โพสต์: 5 กุมภาพันธ์ 2558 เวลา 14:06 น.

แอบรักออนไลน์ ตอนที่ 11-12 

แววตาอวัศยาสับสนนอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดลิปดา เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เป็นความสุขเล็กๆที่เกิดขึ้นเต็มตัวอย่างไม่รู้ตัว ลิปดาแอบปรือตามองยิ้มมีความสุข

เช้าวันใหม่ องศามาหาพริบพราวที่บ้าน ติงที่เธอเล่นละครตบตาว่าเป็นแฟนกับปราณนต์ได้เก่งมาก ขอจ้างเธอมาเล่นเป็นแฟนตนบ้าง พริบพราวยิ้มเหยียด “ได้สิคะ แต่ฉันคิดค่าจ้างแบบกันเอง ฉันขอแค่ให้คุณไปตาย ถ้าคุณจ่ายได้ ฉันก็พร้อมจะรับบทแฟนคุณทันที”

องศาหุบยิ้มเคืองๆ พริบพราวเรียกคนรับใช้มาส่งแขก องศาสวนที่ตนมาเพื่อยื่นข้อเสนอ จะจ้างเธอไปทำงานบริษัทตนด้วยเงินเดือนและคอมมิชชั่นสูงกว่าที่เก่าและจะให้เธอเป็นหุ้นส่วนด้วย องศาวางนามบัตรให้ก่อนจะเดินไป พริบพราวเรียกให้เขามาเก็บนามบัตรกลับไปอย่าปล่อยเป็นขยะในบ้าน และยืนยันว่าตนไม่มีวันออกจากนารากรและเตือนเขาเลิกคิดดึงคนจากที่นั่น องศายักไหล่ ทิ้งท้ายว่าเธอเปลี่ยนใจเมื่อไหร่เจอกัน พริบพราวมองอย่างรังเกียจ

ในห้องนอนลิปดา อวัศยาสะดุ้งตื่นขึ้นมาพบว่าลิปดาไม่ได้นอนอยู่ข้างๆ เธอเดินออกจากห้องตะโกนเรียกเขา ลิปดาตะโกนกลับมาจากครัวว่าเตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้ว เขาเดินมาใกล้ถามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นว่า นอนหลับสบายไหม เธอโวยเขาจำอะไรไม่ได้เลยหรือ

“จำไม่ได้...เกิดอะไรขึ้นเหรอ เล่าให้ผมฟังหน่อยสิ”

อวัศยาหน้าแดงนึกถึงรสจูบของเขา ลิปดาแหย่ทำไมต้องหน้าแดงเกิดอะไรขึ้น เธอปัดไม่มีอะไร ลิปดากุมมือเธอ “ไม่จริง มันต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ ผมจำได้รางๆ เหมือนกับว่าผมจะเมามากแล้วผมก็นอนที่ล็อบบี้ แล้วคุณพาผมขึ้นมา ถอดเสื้อให้แล้วผมก็นอนเตียง แล้วผมก็...”

อวัศยาปิดปากเขาให้หยุดพูด เขายิ้มถามอายหรือ เธอโวยวายว่าไม่ได้อาย เขายิ่งล้อว่าหน้าแดงใหญ่แล้วเธอปฏิเสธเสียงเข้ม เขาจึงยอมรับว่าเธอไม่อาย เธอมองหน้างงๆ

“เมื่อคืนผมไม่เมา” อวัศยาหันขวับมองหน้า “ทุกอย่างที่ผมทำ ตั้งแต่เดินเข้าไปในห้องนอน ผมมีสติและตั้งใจทำทุกอย่าง”

อวัศยาตกใจผลักเขาออกถามทำแบบนั้นทำไมเขาอึกอักไม่กล้าพูดอีก พลันมือถือดังขึ้น เขามองหน้าจอแล้วกดปิดเสียง หันกลับมาจะสารภาพรัก ไม่ทันไรมีข้อความเข้ามาว่า...เจมส์ป่วยหนัก...ลิปดาตกใจ บอกอวัศยาให้รอตนเดี๋ยว แล้วกดโทรศัพท์ออก

“ฮัลโหล ขอโทษที รับไม่ทัน เป็นไงบ้าง...โอเคๆ จะรีบไปเดี๋ยวนี้”

อวัศยางงเกิดอะไรขึ้น ลิปดาหันมาบอกเธอว่ามีธุระด่วนต้องรีบไปจัดการ ให้เธอทานอาหารเช้าไปเลยไม่ต้องรอ แล้วคว้ากระเป๋าและกุญแจ ไม่ลืมที่จะพุ่งเข้าหอมแก้มอวัศยาฟอดก่อนออกไป เธอตกใจยืนมึนเอ๋อ สักพักก็อมยิ้มรู้สึกฟรุ้งฟริ้งในใจ...นี่หรือคือความรัก

ooooooo

บ่ายวันนั้น ปราณนต์พาพริบพราวมาที่ตลาด เปรี้ยวถามจะรังเกียจไหมถ้าจะให้ช่วยขายห่อหมกแทน เพราะตนมีธุระสำคัญต้องไปทำ ถ้าไม่ช่วยตนคงต้องทิ้งทั้งหมด ปราณนต์มองพริบพราวอย่างเกรงใจแต่เธอกลับยิ้มรับยินดีจะขายให้อย่างเต็มใจ

เปรี้ยวทำทีเดินออกจากตลาด แล้วกลับมาแอบดูว่าพริบพราวจะทำอย่างไร พริบพราวบอกปราณนต์ไม่ต้องห่วง ตนจะคิดว่าเหมือนการขายหุ้นอย่างหนึ่ง ว่าแล้วเธอก็คิดวิธีที่จะขาย เริ่มจากชิมรสชาติห่อหมก รู้สึกว่าอร่อยมากแต่ราคา 50 บาทดูสูงไปนิดสำหรับในตลาด...ปราณนต์มองว่าพริบพราวจะทำอะไร เธอวิ่งไปซื้อถ้วยและช้อนเล็กๆ มาแบ่งห่อหมกใส่เป็นคำๆ สำหรับชิม เรียกคนให้สนใจด้วยการเปิดเพลงจากมือถือแนวบีทแดนซ์แล้วเต้นอย่างน่ารัก ผู้คนหันมาสนใจ ปราณนต์แจกถ้วยห่อหมกให้ชิม พอลูกค้ารู้ว่าอร่อยก็แย่งกันซื้อ ไม่นานก็หมด

เย็นวันนั้น เปรี้ยวเล่าให้ปุ้มกับปริมฟังถึงการขายของพริบพราว ทั้งสองหัวเราะชอบใจ ชวนพริบพราวทานอาหารเย็นที่พวกเธอทำไว้รอ เปรี้ยวยอมรับในตัวพริบพราวมากขึ้น แต่ตัวพริบพราวเองกลับหวั่นใจว่าความสุขแบบนี้จะสลายไปเมื่อความจริงปรากฏ...ไม่ทันไรเปรี้ยวดึงพริบพราวออกมาคุยเป็นการส่วนตัว ถามตรงๆว่าคิดอย่างไรกับปราณนต์

“ผู้หญิงอย่างเธอจะหาผู้ชายเพอร์เฟกต์ที่ไหนก็ได้ แต่ทำไมเธอถึงเลือกณนต์”

“พราวไม่เคยคิดว่าจะมีใครเพอร์เฟกต์ แต่ละคนก็มีจุดบกพร่อง พราวก็มี แต่ณนต์เป็นคนที่เข้ามาเติมเต็มและแก้ไขจุดบกพร่องนั้น ทำให้พราวเข้าใจคนอื่น เข้าใจตัวเองและมีคุณค่ามากขึ้น...พราวมีความสุขเวลาที่ทำให้ณนต์ได้หัวเราะ พราวรู้ว่าณนต์เองก็มีความสุขเวลาที่ทำให้พราวเป็นที่รักของคนอื่นมากขึ้น เราสองคนไม่ใช่คนเพอร์เฟกต์ แต่เราเข้ามาเติมในจุดที่ขาดของกันและกัน

ณนต์คือผู้ชายที่ลงตัวกับพราวมากที่สุด นี่คือเหตุผลที่ทำให้พราวเลือกณนต์”

ปราณนต์แอบฟังยิ้มอย่างปลาบปลื้ม เปรี้ยวเองก็ดูจะพอใจกับคำตอบ และยินดีต้อนรับพริบพราวเข้ามาเป็นหลานสาวคนหนึ่ง พริบพราวตื้นตันแต่เหมือนมีบางอย่างจุกอยู่ที่คอ...

ด้านลิปดาพอเสร็จจากดูแลเจมส์ก็จะรีบกลับไปหาอวัศยา แต่พอเปิดประตูห้องก็โดนหมัดเข้าเต็มหน้าจนล้มลง จารวีตกใจพอเห็นว่าเป็นแมทอดีตสามีก็โวยวายไล่ให้กลับไป แมทกลับหาว่าที่เธอไม่ยอมคืนดีเพราะลิปดา จารวีสวนไม่เกี่ยว เขาเป็นเพื่อนที่ดี แมทจึงขอเริ่มต้นใหม่ แต่จารวีบอกว่ามันสายไปแล้ว เขาทำให้รู้ว่าตน อยู่กับลูกได้โดยไม่มีเขา ขอร้องเขาอย่ากลับมา...หลังจาก แมทกลับไป จารวีก็ร้องไห้ ลิปดาเห็นแล้วรู้ว่าเธอยังรักแมทอยู่

มืดค่ำแล้ว อวัศยาเริ่มหิวจนคว้าบะหมี่สำเร็จรูปมาจะต้มกิน ก็มีเสียงข้อความเข้าดังตริ๊ง...จึงหยิบมือถือมากดอ่าน ลิปดาส่งข้อความเข้ามาห้ามไม่ให้ต้มบะหมี่กิน อวัศยาตกใจรู้ได้อย่างไร ไม่ทันไรประตูห้องก็เปิดออกพร้อมถุงอาหารที่ลิปดาซื้อเข้ามา อวัศยาสะดุ้งแต่ทำหน้าหงิกใส่ ลิปดารู้ชะตากรรมงอนง้อเต็มที่ กระเซ้าหึงหรือ หญิงสาวสวนไม่หึงแต่หิว เขายิ้มปลื้มปริ่ม

“แสดงว่าเคยชินกับการที่ผมเตรียมอาหารไว้ให้ พอผมไม่อยู่ก็เลยรู้สึกเหมือนขาดอะไรใช่ไหมล่ะ”

อวัศยาหลุดปากว่าใช่แล้วชะงัก ลิปดาดีใจสุดๆ ตัดสินใจบอกเธอว่า

พรุ่งนี้จะยกห้องทำงานให้เธอใช้ทั้งเดือนไม่ต้องไปออฟฟิศและมีงานมอบหมายให้ทำเป็นโปรเจกต์พิเศษ วิเคราะห์ข้อมูลหลักทรัพย์ของกลุ่มไอทีอเมริกา และจะให้พีระดูแลลูกค้าของเธอแทนไปก่อน เพื่อเธอจะได้ไม่เห็นหน้าและตัดใจจากปราณนต์ง่ายขึ้น...อวัศยานั่งทานอาหารตุ้ยๆฟังเขาพล่าม ลิปดาสรุปท้ายว่า เพิ่งรู้ว่า การกลับห้องแล้วมีคนรอมันมีความสุขแค่ไหน

อวัศยาสะเทิ้นอายเผลอสวน “ถ้ารู้ ทีหลังก็กลับให้มันเร็วๆหน่อย คนรอเขาไม่มีความสุข”

“โอเคครับ ผมจะกลับให้เร็วกว่านี้นะ...น่ารักอ่ะ” ลิปดาเห็นอวัศยาเขินแล้วยิ่งชอบใจ

อวัศยาอายสุดๆปัดไล่ให้เขาไปล้างจาน เขาหัวเราะร่า ตะโกน...โคตรมีความสุขเลย

ooooooo

คืนนั้น ปราณนต์มาส่งพริบพราว ในใจเธอคิดถึงคำพูดของเปรี้ยวที่ว่า คบกันแล้วก็ขอให้ตรงไปตรงมา อย่ามีอะไรปิดบัง พริบพราวตัดสินใจจะสารภาพ แต่ปราณนต์มองหน้าแล้วจู่ๆก็ยื่นหน้ามาจูบอย่างอ่อนโยน เธอตะลึงอึ้งทำอะไรไม่ถูก

“นี่คือสิ่งที่ผมอยากจะบอกคุณ...ผมรักคุณ พราว” น้ำตาพริบพราวร่วงเผาะดีใจระคนอึดอัดใจ ปราณนต์ตกใจ “พราวร้องไห้ทำไม ผมทำอะไรผิดหรือเปล่า”

หญิงสาวส่ายหน้า พร่ำขอโทษเขาในใจแล้วปล่อยโฮออกมา ปราณนต์ดึงเข้ามากอดปลอบ “ไม่ต้องเสียใจ สิ่งที่ผมทำลงไปผมรับผิดชอบทุกอย่าง ตามข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ แค่จูบกันไม่ทำให้ท้อง แต่ถ้ามีอะไรผิดพลาดผมยินดีรับเป็นพ่อเด็ก”

พริบพราวขำหัวเราะออกมาตีเขาว่าบ้า...ทั้งสองหัวเราะกันอย่างมีความสุข...เวลาผ่านไป ทั้งสองคู่ดำเนินชีวิตกันอย่างไปกันด้วยดี ทั้งคู่อวัศยากับลิปดาทำอะไรร่วมกัน จับจ่ายของใช้เข้าบ้านในซุปเปอร์ ดูเหมือนคู่สามีภรรยา ด้านพริบพราวกับปราณนต์ก็หาลูกค้าเปิดพอร์ตคู่กันดูเข้าขากันด้วยดี...แม้ลิปดากลับบ้านดึก อวัศยารอจนหน้างอ แต่เขาก็ซื้อหนังผีมาฝากและนั่งดูด้วยกันจนเธอหายงอน แม้เขาจะหลับกลางคันก็ตาม อวัศยาคิดว่าทุกคนคงลืมแอบรักหมดแล้ว

พริบพราวพยายามอยู่หลายครั้งที่จะสารภาพว่าตนไม่ใช่แอบรัก แต่ก็ไม่สำเร็จ...บ่ายวันหนึ่ง พริบพราวเห็นแสนดีลับๆล่อๆกับการถ่ายเอกสารก็แปลกใจ แต่ไม่ได้สงสัยอะไร

เย็นวันนั้น ปราณนต์ขอให้ปุ้มทำเคสโทรศัพท์เป็นลายดอก Love in the mist เพื่อจะให้พริบพราวเป็นการเซอร์ไพรส์ ปุ้มแอบอิจฉาที่น้องทำสวีต...ปราณนต์นึกถึงข้อความที่เคยเมลคุยกับแอบรัก ว่าดอกรักในสายหมอกเป็นดอกไม้เล็กๆที่ดูโรแมนติก แต่อีกนัยหนึ่งก็มีชื่อว่า Devil in a bush หรือปีศาจในพุ่มไม้ เขาถามว่าเธอเป็นแบบไหน...

ด้านลิปดากลับบ้านช้าแต่ให้คนเอาอาหารฝรั่งมาส่งให้อวัศยาพร้อมมีข้อความแนบมาว่า ค่ำนี้จะกลับมาหม่ำด้วย...เธออมยิ้มพึมพำจะให้เวลาอีกสิบห้านาที ถ้ายังไม่กลับจะทานก่อน

พริบพราวมาถึงร้านอาหารหรูก่อนปราณนต์ เธอตั้งใจเต็มที่คืนนี้จะสารภาพความจริง เธอเข้ามาซ้อมพูดในห้องน้ำ เพียงแค่ซ้อมน้ำตายังไหล คนข้างนอกได้ยินเสียงตกใจรีบถามว่าเธอเป็นอะไรหรือเปล่า พริบพราวปาดน้ำตาบอกว่าไม่เป็นอะไร แล้วรีบออกจากห้องน้ำ...เมื่อปราณนต์มาถึงและมอบของให้ เธอปลาบปลื้มดีใจให้เขากลับไปบอกปุ้มว่า ตนจะรีบเปลี่ยนเคสใช้ ปราณนต์เปรยว่ากว่าตนจะหารูปดอกไม้นี้มาได้ยากลำบากมาก พริบพราวยิ่งตื่นเต้นถามชื่อดอกอะไรไม่เคยเห็นมาก่อน ปราณนต์ชะงัก พริบพราวตั้งตารอฟัง

“พราวไม่รู้จักดอกไม้นี้จริงเหรอ!”

“อืม...คุ้นๆแต่คิดว่าไม่เคย ตกลงมันชื่ออะไร”

ปราณนต์ช็อกบอกชื่อดอกไม้ไป พริบพราวชมว่าชื่อแปลกเพิ่งได้ยินครั้งแรกเก๋มาก...ปราณนต์เหมือนโลกดับ ทุกอย่างเงียบสงัดไม่ได้ยินเสียงอะไรนอกจากที่เธอบอกว่าได้ยินครั้งแรก เขาพึมพำ “แต่คุณใช้มัน...”

“ใช้มัน...อะไร...พราวใช้มันทำอะไร”

ปราณนต์ตัดบทไม่มีอะไร ตนคงจำผิด แล้วขอตัวกลับดื้อๆ พริบพราวตกใจบอกเขาว่ามีเรื่องจะคุยด้วย เขาปัดเอาไว้วันหลัง วันนี้ตนไม่อยากคุยอะไรทั้งนั้น ปราณนต์ผละจากไป พริบพราวแปลกใจเกิดอะไรขึ้น...เขาเดินไปตามทางภายใต้แสงจันทร์สุกสว่างแต่หัวใจเขาแทบดับมืด คำสนทนากับแอบรักผุดขึ้นมาในหัวตลอดทาง คืนนั้นพริบพราวโทร.หาเท่าไหร่เขาก็ไม่รับ

คืนเดียวกัน ลิปดากลับมาดึกดื่น เห็นอาหารยังวางอยู่บนโต๊ะ อวัศยานอนหลับอยู่ที่โซฟาก็รู้สึกผิดค่อยๆอุ้มเธอไปนอนในห้อง...รุ่งเช้า อวัศยาสะดุ้งตื่นแปลกใจที่ตัวเองมานอนตรงนี้ได้อย่างไร เธอรีบออกมาร้องเรียกลิปดาต้องตะลึงเมื่อเห็นดอกไม้เต็มห้องพร้อมข้อความขอโทษหลายภาษาแปะไว้ บนโต๊ะอาหารมีอาหารเช้าวางอยู่ มีกระดาษโน้ตว่า อาหารกลางวันอยู่ในเตาและอาหารเย็นจะกลับมาทำให้ อวัศยาทำเสียงเชอะ...จะคอยดูว่าจะผิดสัญญาอีกหรือเปล่า

ooooooo

ตอนพักกลางวัน พริบพราวชวนปราณนต์ไปทานข้าวแต่เขากลับบอกว่าอิ่มแล้ว และหันไปคุยโทรศัพท์กับลูกค้าดูเคร่งเครียด พริบพราวแปลกใจ เลิกงานชวนไปดูหนัง เขาก็ปฏิเสธคว้ากระเป๋ากลับบ้านไปหน้าตาเฉย...ปราณนต์ประมวลเรื่องที่ผ่านมาว่าใครกันแน่คือแอบรัก

ด้านอวัศยา ปัดกวาดทำความสะอาดห้องฆ่าเวลารอลิปดากลับ พอดีจะเอาของไม่ใช้ไปเก็บรวมในกล่องห้องเก็บของ เจอกล่องใส่ภาพอดีตของลิปดากับจารวีสมัยเรียน ทั้งสองดูแนบชิดสนิทกันมาก และที่น่าตกใจ มีใบทะเบียนรับรองบุตร ด.ช.จิรายุ ออร์มสตรอง

“ลิปดา...เป็นพ่อของลูกคุณแจน!” อวัศยาน้ำตาปริ่มว้าวุ่นสับสนไปหมด...

ระหว่างที่ปราณนต์นั่งครุ่นคิด ปุ้มวานให้เอาของไปส่งศรันยูที่คอนโด...เผอิญลิปดามาดูแลจารวีเพราะลูกชายหายไปจากบ้าน จารวีฟูมฟายโทษแมทต้องแอบเอาลูกไป ลิปดาปลอบแมทอาจแค่พาไปเที่ยว ถ้าเขาคิดเอาไปเลยตนก็ไม่ยอมแน่ จารวีร้องไห้โฮ ลิปดากอดปลอบ

อวัศยาตามมาเห็นยืนอึ้งตะลึงเข้าใจผิด เธอเดินเข้ามาตบหน้าลิปดา โวยเขาสองคนรักกันแล้วทำไมไม่บอก ตนจะไม่เชื่อคำพูดเขาอีก อวัศยาพรั่งพรูความในใจ “ฉันเคยคิดว่าคุณเป็นคนที่ดึงให้ฉันลุกขึ้นยืน แต่สุดท้ายคุณคือคนที่เข้ามาซ้ำเติม ต่อไปอย่าเข้ามาใกล้ฉันอีก อยู่ให้ห่างไว้”

ลิปดาตกใจวิ่งตามจะอธิบายแต่อวัศยาไม่ยอมฟัง ขึ้นรถแท็กซี่ไปเลย ระหว่างนั้นเธอโทร.บอกศรันยูว่ากำลังไปหา ฝนเริ่มลงเม็ดปรอยๆ ศรันยูบอกว่าถนนหน้าคอนโดกำลังทำ รถเข้าไม่ได้ มาถึงแล้วตนจะเดินไปรับ...พอถึงปากซอย อวัศยาจึงต้องลงจากรถแท็กซี่ ฝนเทลงมา เธอวิ่งหาที่หลบเผอิญลื่นล้ม มีรถพุ่งมาปราณนต์พุ่งมาดึงอวัศยาหลบรถได้ทัน พอทั้งสองเห็นหน้ากันต่างตกตะลึง เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยง! อวัศยาร้องกรี๊ดโผกอด... ปราณนต์นึกได้ถึงอดีตที่เคยช่วยเธอ

ในขณะที่ลิปดางุ่นง่านพยายามโทร.หาอวัศยา... พริบพราวเองก็งุนงงกับท่าทีเปลี่ยนไปของปราณนต์...ทั้งอวัศยาและปราณนต์ยืนตัวเปียกปอนอยู่ในล็อบบี้คอนโดศรันยู ปราณนต์เริ่มแน่ใจถามอวัศยาตรงๆ เธอกลัวเสียงฟ้าร้องใช่ไหม หญิงสาวอึกอักก่อนจะพยักหน้า แล้วเขาก็ถามอีกเธอรู้ว่าตนกลัวน้ำทะเลใช่ไหม เธอพยักหน้านิดๆ

“พี่ศยารู้จักดอก Love in the mist ใช่ไหม มันเป็นดอกไม้ที่ไม่ค่อยมีคนรู้จัก”

อวัศยาสังหรณ์ใจ ปราณนต์เฉลยเพิ่งรู้เมื่อวาน ว่าพริบพราวไม่รู้จักและถามย้ำ เธอรู้จักใช่ไหม อวัศยาตัดสินใจยอมรับว่ารู้จัก เขาจึงโพล่งขึ้น “พี่ศยาคือ...อะ...”

ศรันยูเข้ามาขัดจังหวะ พอเห็นปราณนต์ก็รีบถามว่ามาส่งของแทนปุ้มใช่ไหม เขาพยักหน้า ศรันยูหันมาบอกอวัศยาคุยกันไปก่อนเดี๋ยวจะลงมารับใหม่ อวัศยารีบบอกว่าคุยจบแล้ว เธอเดินรี่ไปทันที ปราณนต์ผิดหวังไม่ได้รับคำตอบกลับไป

ขึ้นมาบนห้อง อวัศยาเล่าทุกอย่างให้ศรันยูฟัง เขาไม่อยากเชื่อว่าลิปดามีลูกกับจารวี และตกใจที่ปราณนต์รู้แล้วว่าพริบพราวไม่ใช่แอบรัก ตอนนี้อวัศยาสับสนว้าวุ่นแต่ดูเหมือนจะเสียใจเรื่องลิปดามากกว่า ศรันยูถามตรงๆว่ารักลิปดาเข้าแล้วใช่ไหม เธอปล่อยโฮทันทีแทนคำตอบ

คืนนั้น ทั้งสี่คนต่างเครียดกับปัญหา ลิปดาพยายามโทร.หาอวัศยาแต่เธอไม่รับสาย เขาจะทิ้งจารวีไปตอนนี้ก็ไม่ได้เพราะตำรวจกำลังมาสอบถามข้อมูล ส่วนอวัศยาตัดสินใจทำบางอย่าง ด้านปราณนต์นั่งมองข้อความที่คุยกับแอบรักตั้งแต่ต้นแล้วลุกขึ้นมาปร๊ินต์ข้อความทั้งหมดออกมา มือถือเขาขึ้นชื่อคุณหนูพราว แต่เขาก็ไม่รับสาย พริบพราวแปลกใจ พลันเสียงไลน์ดังขึ้น เธอรีบกดดูปรากฏมาจากอวัศยาจึงรีบเปิดอ่าน

อวัศยาอธิบายถึงความหมายของดอก Love in the mist เป็นดอกไม้เมืองหนาว ตนใช้ชื่อนี้ในเมลแอบรักคุยกับปราณนต์ และขอโทษที่บอกช้าไป...พริบพราวใจเต้นโครมคราม รู้ถึงสาเหตุการเปลี่ยนแปลงของปราณนต์แล้ว ทันใด ปราณนต์ก็ส่งข้อความมาว่า พรุ่งนี้เย็นทานข้าวกัน พริบพราวน้ำตาปริ่มรู้ชะตากรรมตัวเอง ส่งข้อความกลับไปว่า...พรุ่งนี้เจอกัน

ooooooo

รุ่งเช้า ลิปดายังไม่อาจทิ้งจารวีไปได้แม้จะห่วงอวัศยาอย่างมาก ไม่ทันไร แมทขับรถมาจอด จารวีถลาเข้าโวยถามหาลูก ทันใด เจมส์ลงจากรถวิ่งเข้ากอดแม่ ลิปดาโล่งอก

แมทอธิบายว่าเมื่อวานตนมาที่บ้านพบลูกนอนป่วยตัวร้อนจี๋ คนเลี้ยงก็เอาแต่คุยโทรศัพท์ จึงอุ้มลูกไปหาหมอ แล้วนอนเฝ้าเขาทั้งคืนที่โรงพยาบาล มือถือตนก็แบตหมดจึงไม่ได้ติดต่อกลับมา ตนเป็นห่วงทั้งลูกและเธอ...จารวีใจอ่อนลงแต่ยังมีทิฐิ ไล่ให้เขากลับไป ลิปดากันเจมส์ไว้ไม่ให้เห็นพ่อแม่ทะเลาะกัน พอแมทกลับไป จารวีก็ร้องไห้โฮ ลิปดาเข้ามาบีบไหล่

“ร้องออกมาให้พอ หมดน้ำตาแล้วสติจะกลับมา ตอนนั้นค่อยดูว่าอะไรที่เหลืออยู่ ความกลัวหรือความรัก”

จารวีสะอื้นถูกจี้ใจดำอย่างจัง สบตาลิปดาสักพักก่อนจะยอมรับ ตนกลัวว่าถ้าใจอ่อนแล้วจะต้องเจ็บอีก... จารวีขอบคุณที่ลิปดาเตือนสติและเป็นห่วงเรื่องเขากับอวัศยา ลิปดาปลอบใจตัวเองว่า อวัศยาเป็นคนมีเหตุผลถ้าฟังคำอธิบายคงเข้าใจ

แต่พอลิปดากลับมาที่คอนโด กลับพบว่าอวัศยาเก็บข้าวของออกจากห้องไปหมด บนโต๊ะกินข้าวมีรูปเขากับจารวีวางเกลื่อน พร้อมเอกสารรับรองบุตร ลิปดาเครียดเมื่อรู้ว่าอวัศยาเข้าใจผิดมหันต์...ลิปดาโทร.ถึงศรันยู เขายอมรับว่าอวัศยามาอยู่ด้วยและขอว่าอย่าเพิ่งคุยกับเธอตอนนี้ จะยิ่งแย่ไปกันใหญ่ พอดีอวัศยาเดินมา ศรันยูรีบตัดสายโกหกว่าคุยงานกับนิดา แล้วถามเพื่อนจะไม่เคลียร์กับลิปดาจริงๆหรือ บางทีอาจเป็นการเข้าใจผิด

“ไม่...ทุกอย่างมันชัดอยู่แล้ว ฉันไม่อยากเสียเวลา เขาหลอกให้ฉันตายใจมาได้ตั้งนาน เขาก็คงจะมีวิธีพูดให้ฉันเชื่อเขาได้อีก ทางที่ดีอย่าคุยเรื่องนี้กันอีกเลยจะดีกว่า นับจากนี้ต่อไป ฉันจะอยู่ของฉันในที่ที่ฉันเคยอยู่ ฉันจะไม่ข้ามเส้นไปอีก”

“แล้วเส้นระหว่างแกกับปราณนต์ล่ะ แกจะข้ามไปหรือเปล่า”...อวัศยานิ่งคิด

บ่ายวันนั้น ปราณนต์นั่งรอพริบพราวในร้านสไตล์อินเตอร์เน็ตคาเฟ่ พริบพราวเดินยิ้มแย้มเข้ามาถาม ทำไมไม่นัดร้านอาหาร เขาบอกว่าอยากรู้อะไรนิดหน่อยก่อน หญิงสาวใจแป้ว บอกเขาว่าตนก็มีเรื่องอยากจะบอกเขาเหมือนกัน ปราณนต์ไม่สนใจฟัง บอกให้เธอเปิดคอมเข้าอีเมลที่ใช้คุยตอนเป็นแอบรัก พริบพราวอึกอัก เขาถามจำได้ไหม...เธอพูดลอยๆว่า Love in the mist ปราณนต์สวน ทำไมเพิ่งจำได้ งั้นคงจำได้ว่าเราคุยอะไรกันบ้าง เขาถามถึงข้อความที่แอบรักส่งไปให้ตอนเขาหาเอกสารของรุจน์ และถามรุกอีกหลายคำถาม พริบพราวอึ้งน้ำตาคลอ

ปราณนต์เห็นท่าทีจึงวางกระดาษที่ปริ๊นต์มาให้ทั้งปึกตรงหน้า “คุณจำได้ไหมว่าคุณพิมพ์ข้อความนี้ส่งมาให้ผม...อย่าให้ความกังวลทำให้คุณสูญเสียความเป็นตัวเอง บางทีการพูดความจริงมันอาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่คิด...คุณจำได้รึเปล่าพราว คุณจำได้ไหมว่าเคยส่งข้อความนี้มา”

พริบพราวสั่นพูดไม่ออก ปราณนต์จี้ตรงประเด็น จำไม่ได้เพราะเธอไม่ใช่แอบรัก พริบพราวปล่อยโฮ จับมือปราณนต์ เขาสะบัดออก แววตาแดงอย่างคนร้องไห้

ถามทำไมเธอถึงไม่ปฏิเสธ เถียงสิว่าตนพูดผิด เขาถามเธออีกครั้งว่าเธอใช่แอบรักหรือไม่ พริบพราวเอาแต่ร้องไห้

“ถ้าคุณไม่ใช่แอบรักแล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าผมนัดกับแอบรัก แล้วคิดอะไรถึงได้มาสวมรอย สรุปตลอดเวลาที่เราคบกัน มันมีอะไรจริงบ้าง หรือมันไม่มีความจริงเลยแม้แต่อย่างเดียว”

“ไม่ใช่นะ ณนต์ฟังพราวก่อน” เขาถามจะปั่นหัวอะไรอีก พริบพราวส่ายหน้าไม่จริง

“แต่คุณทำให้ผมเป็นแบบนั้น ถ้าผมไม่เอะใจแล้วจับได้เอง ผมคงโดนคุณหลอกต่อไปเรื่อยๆ...ต่อไปนี้เราต่างคนต่างอยู่ ผมจะหาคำตอบที่เหลือด้วยตัวผมเอง” พริบพราวร้องลั่นอย่าเพิ่งไป เขาหันมาสวน “วันที่คุณเดินเข้ามาแล้วบอกว่าคุณเป็นแอบรัก ผมดีใจมาก ดีใจที่ผู้หญิงคนนั้นเป็นคุณ ดีใจที่ความสวยงามในตัวหนังสือที่เราคุยกันมันเป็นความจริง แต่วันนี้คุณทำลายความรัก ความไว้ใจของผมไปหมดแล้ว ผมอยากให้คุณอ่าน คุณจะได้รู้ว่าความสัมพันธ์ของผมกับแอบรักสวยงามเกินกว่าที่คุณจะมาล้อเล่น” ปราณนต์เลื่อนกระดาษที่ปริ๊นต์มาให้แล้วเดินจากไป

พริบพราวร้องไห้พยายามเรียกให้เขากลับมา... ปราณนต์เดินน้ำตาคลอไปตามถนน ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวด กลับถึงบ้าน เขานั่งหน้าคอม เห็นวอลเปเปอร์เป็นรูปคู่กับพริบพราว ยิ่งทำให้เจ็บจี๊ด จึงเปลี่ยนเป็นรูปดอก Love in the mist มาไว้แทน ใจเริ่มคิดถึงอวัศยา ตัดสินใจส่งเมลไปหา

ถึงคุณแอบรัก...แล้วลบทิ้งเปลี่ยนเป็น “พี่ศยาครับ ไม่ว่าพี่จะเป็นความรักที่ซ่อนอยู่ในสายหมอกหรือปีศาจที่หลบอยู่หลังพุ่มไม้ ผมขอให้พี่ออกมาได้ไหมครับ ออกมาเพื่อเจอกันในโลกความเป็นจริง...ปราณนต์” เขากดส่งแล้วเฝ้ารอคำตอบด้วยใจจดจ่อ

อวัศยากำลังจัดข้าวของเข้าชั้น เสียงอีเมลดัง จึงกดดู พอเห็นว่ามาจากปราณนต์ก็ตกใจบอกศรันยู เขาถามข้อความว่าอย่างไร อวัศยาบอกว่าปราณนต์นัดเจอ ศรันยูเตือนถ้าไปเท่ากับยอมรับว่าเป็นแอบรัก แสดงว่าพริบพราวคงโดนจับได้ว่าโกหก...อวัศยาตัดสินใจไม่ตอบ เพราะไม่อยากทำร้ายพริบพราว

ด้านพริบพราว อ่านข้อความสนทนาของแอบรักกับปราณนต์จนจบทุกแผ่น แววเห็นลูกไม่ไปทำงานคิดว่าป่วยชวนไปตรวจที่โรงพยาบาล แต่เธอขอนอนพักก็พอ แววนึกได้บอกให้ชวนปราณนต์มาบ้านวันหยุดนี้ ตนอยากทานขนมจีนซาวน้ำฝีมือเขาอีก พริบพราวยิ่งสะเทือนใจ

สายวันนั้น องศามาหาพริบพราวที่บ้านอีก มีข้อเสนอมายื่นให้ใหม่ เธอหลิ่วตามอง...ในขณะที่แสนดีร้องไห้โฮเพราะองศาโทร.มาบอกไม่รับเข้าทำงานแล้ว ลิลลี่ปลอบไป อาการคลื่นไส้กำเริบไป รุจน์เข้ามาช่วยลูบหลัง เธอยิ่งโวยวายเหม็นกลิ่นตัวเขา พีระกับรุจน์ชักแปลกใจในอาการของเธอ พอดีนิดาเดินมาบอกแสนดีว่าลิปดาเรียกไปพบ แสนดี ใจแป้วทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้

แต่แล้วกลายเป็นว่า ลิปดาเลื่อนตำแหน่งให้แสนดีเป็นมาร์เกตติ้ง ทดลองงาน 3 เดือน เธอดีใจมาก แต่พอถามว่าทำไมให้ตนทำทั้งที่ตำแหน่งเต็ม ลิปดาบอกว่า พริบพราวลาออก... 

ตอนที่ 12

แสนดีรีบมากระจายข่าวให้ทุกคนฟังเรื่องพริบพราวลาออกและตนได้เลื่อนตำแหน่งแทน ทุกคนตกใจระคนแปลกใจ ปราณนต์เองก็ตกใจและเป็นห่วงเธอไม่น้อย อยากโทร.ไปถามแต่ยังทิฐิและโกรธอยู่ พอรุจน์ถามเขาจึงตอบว่า ตนกับเธอเลิกกันแล้ว ทุกคนช็อกอีกครั้ง

ระหว่างที่ปราณนต์ครุ่นคิดเรื่องพริบพราว แอบรักก็ส่งเมลกลับมา เขารีบเปิดอ่าน

“ปราณนต์ ถ้าเธอพร้อมจะเจอกับฉันในโลกความเป็นจริง ฉันก็พร้อมที่จะเจอ...อวัศยา”

ปราณนต์ตื่นเต้นเมื่อเห็นอวัศยาเปิดเผยตัวเป็นแอบรัก แต่พอปิดเมลก็เห็นภาพพริบพราวหน้าจอ ทำให้เขาว้าวุ่น...ตัดสินใจ ตนต้องเดินไปข้างหน้าให้ได้ เขาส่งเมลกลับหาอวัศยาว่าพร้อมจะเจอเสมอ อวัศยาอ่านแล้วคิดว่าตัวเองทำแบบนี้ถูกต้องแล้ว...อวัศยาคิดถึงเมื่อเช้าที่พริบพราวมาหาตนแสดงความเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น พริบพราวกลับขอบคุณและขอโทษที่ผ่านมา

“ช่างมันเถอะ ฉันลืมไปหมดแล้ว อีกอย่างฉันก็ทำไม่ดีกับเธอไว้หลายอย่างเหมือนกัน ถือซะว่าเราหายกัน”

พริบพราวซาบซึ้ง พุ่งเข้ากอดอวัสยาปล่อยโฮ “ณนต์เขาเกลียดพราวแล้วค่ะ เขารู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้ว พราวเป็นผู้หญิงที่แย่มากในสายตาณนต์ แต่มันก็สมควรแล้วที่เขาจะโกรธ เกลียดพราว พราวผิดเอง พราวแย่เอง พราวรับผิดทุกอย่าง” พริบพราวสะอื้น
อวัศยาค่อยๆคลายความตกใจแล้วกอดปลอบเหมือนพี่สาวปลอบน้อง “รอสักพักแล้วค่อยพูดกับณนต์ บางทีเขาอาจจะเข้าใจ”

พริบพราวผละออกปาดน้ำตา กล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว “พราวคงไม่พูดอะไรกับณนต์อีกแล้ว มันหมดเวลาของพราวแล้วค่ะ คนที่จะต้องบอกความจริงกับณนต์ คือพี่ศยาค่ะ” พริบพราวกุมมืออวัศยา “พราวได้อ่านทุกข้อความที่แอบรักคุยกับณนต์ มันเป็นข้อความที่น่ารักมากๆ พราวไม่แปลกใจเลย ทำไมณนต์ถึงตกหลุมรักแอบรัก พราวผิดเองที่เข้ามาทำลายมัน พราวขโมยณนต์จากพี่ศยามานานเกินไปแล้ว พราวขอคืนเขาให้พี่ คืนให้แอบรักตัวจริง ที่พราวเคยพูดว่าณนต์จะผิดหวังถ้ารู้ว่าพี่ศยาเป็นแอบรัก มันไม่เป็นความจริง พราวขอโทษ...”

พริบพราวสะอื้นก่อนจะบอกว่า ไม่ว่าอวัศยาจะเป็นความรักที่อยู่ในสายหมอกหรือปีศาจหลังพุ่มไม้ ออกมาหาปราณนต์เสีย เขารออยู่ ตนรู้ว่าเธอจะดูแลเขาได้ดีกว่าตน... น้ำตาพริบพราวอาบแก้ม อวัศยาสงสารดึงเธอเข้ามากอดปลอบอย่างอ่อนโยน ช่างเป็นความสัมพันธ์ที่สวยงาม...

อวัศยามองมือถือในมือ คิดว่าตัวเองทำถูกต้องแล้ว ชีวิตต้องเดินต่อไป...

หลังเลิกงาน ปราณนต์รีบเดินออก พลันลิปดาเรียกไว้ถามรู้เรื่องพริบพราวแล้วใช่ไหม เขารับว่ารู้พร้อมคนอื่นๆ ลิปดาจึงถามรู้สาเหตุการลาออกของพริบพราวไหม ปราณนต์ส่ายหน้าอึกอักก่อนจะบอกว่า ตนกับเธอเลิกคบกันแล้ว ลิปดาตกใจแต่ไม่อยากละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัว ปราณนต์จึงขอตัวเพราะมีนัดกับคนสำคัญ ลิปดาเอะใจรีบโทร.ไปถามศรันยูว่าอวัศยาทำอะไรอยู่

ooooooo

มุมหนึ่งในสวนสาธารณะ ปราณนต์ปั่นจักรยานมาถึง เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนหันหลังอยู่ เขาใจเต้นรัวเดินเข้ามาใกล้ๆ เรียก...คุณแอบรัก เธอหันมา ทั้งสองสบตากันอึ้งๆ หญิงสาวเอ่ยขึ้น

“ผิดหวังไหม...”

“ผมไม่รู้สึกผิดหวังแม้แต่นิดเดียวที่รู้ว่าแอบรักคือพี่ศยา...แล้วพี่โกรธ...”

“ฉันไม่เคยโกรธเธอเลย ที่เธอคิดว่าพริบพราวคือแอบรัก และฉันก็ไม่โกรธพริบพราวด้วย” ทั้งสองพูดพร้อมกันว่า “พี่เข้าใจ?” แล้วต่างก็หัวเราะออกมาคลายความเกร็งลดลง

ปราณนต์เอ่ยถาม “ผมอยากรู้ว่าทำไมพราวถึงรู้เรื่องการนัดของเรา ทำไมตอนพราวเป็นแอบรักแล้วพี่ไม่บอกผม...ทำไมพี่ไม่ปกป้องตัวเอง...ทำไมไม่ปกป้องแอบรัก ทำไมล่ะครับพี่”

“เราข้ามตรงนั้นกันมาแล้ว อย่าถามเหตุผลกันเลยว่าทำไม ไหนๆเราก็เริ่มต้นมาเจอกันใหม่ เราก็เริ่มอะไรใหม่ๆดีกว่า ไม่ต้องคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา”

ปราณนต์หวนคิดคำพูดเหมือนที่พริบพราวเคยพูด อวัศยาเห็นสีหน้าจึงถามเป็นอะไร เขาส่ายหน้า “เปล่าครับ... ดีครับ เรามาเริ่มต้นกันใหม่แล้วเราจะเริ่มต้นกันในสถานะอะไรครับ”

อวัศยาอึกอัก เป็น...ปราณนต์โพล่งขึ้นพร้อมกันว่า เป็นแฟนกันไหม ทั้งสองอึ้งสบตากันทำนองจะเร็วไปไหม ต่างเคอะเขินลงความเห็นกันว่าไม่เร็วไปเพราะเราแชตกัน คุยอีเมลกันมานาน รู้จักกันพอสมควรและที่สำคัญต่างเป็นผู้ใหญ่แล้ว ปราณนต์อยากเข้ากอดอวัศยาแต่จดๆ จ้องๆ อวัศยาก็ตั้งรับ กว่าจะหาล็อกที่เข้ากอดกันได้เหมือนมีบางอย่างไม่ลงตัว

ในคืนนั้น พริบพราวย่องกลับมาที่บริษัทเพื่อเก็บข้าวของบนโต๊ะทำงาน ลิปดาเดินเข้ามาถามแน่ใจหรือว่าจะไป เธอพยักหน้าทั้งน้ำตา เขาเตือนว่าสิ่งที่กำลังจะทำมันอันตราย

“แต่ถ้าพราวไม่ทำ ก็อาจจะมีลูกค้าของนารากรอีกหลายคนต้องเป็นอันตราย พราวทำสิ่งผิดพลาดมามากแล้ว พราวขอทำในสิ่งที่ถูกต้องบ้าง เผื่อมันจะลบล้างความผิดที่เคยทำไว้”

“แล้วเรื่องพราวกับปราณนต์...”

“มันจบแล้วค่ะ ณนต์รู้ความจริงหมดแล้วว่าพราวไม่ใช่แอบรัก และตอนนี้ก็คงจะรู้แล้วว่า แอบรักที่แท้จริงเป็นใคร” น้ำเสียงพริบพราวสั่นเครือ ลิปดาเองก็สะเทือนใจ

ทนไม่ได้ที่จะเสียคนรักไป ลิปดาแล่นมาที่คอนโดศรันยูพร้อมช่อดอกไม้เพื่อง้องอน ขณะที่นั่งรออวัศยา กลับได้เล่ารายละเอียดให้ศรันยูฟังทั้งหมด...อวัศยากลับมาถึงสีหน้ามีความสุขบอกเพื่อนว่าตนค้นพบแล้วว่าตนกับปราณนต์คืออะไรที่เข้ากันได้ดีมาก มองตากันก็รู้ว่าคิดอะไร พูดคำต่อคำกันได้ มันใช่มากๆ...ศรันยูหน้าเสียพยายามส่งซิกปรามเพื่อนแต่เธอไม่เก็ทยังย้ำว่าเธอกับปราณนต์ตกลงเป็นแฟนกันแล้ว อวัศยาพรั่งพรูโดยไม่รู้เลยว่า ลิปดายืนอยู่ข้างหลัง จนกระทั่งเห็นสีหน้าเพื่อนแปลกๆ จึงหันกลับไปมอง เห็นลิปดาถือช่อดอกไม้ยืนอยู่

อวัศยาอ้าปากค้าง ลิปดาเข้ามายื่นช่อดอกไม้ “ผมได้ยินหมดแล้ว...ก็...ยินดีด้วย ถือว่าผมเอาดอกไม้มาแสดงความยินดีก็แล้วกัน วันนี้คุณสวยมาก ที่เขาพูดว่าผู้หญิงเวลามีความรักจะสวยขึ้น มันคงจะจริง ขอให้มีความสุขนะศยา” ลิปดาหันหน้าหนีกลับออกไป

อวัศยายืนช็อก ศรันยูวิ่งตามลิปดาเพื่อถามไม่อธิบายอะไรให้อวัศยาเข้าใจก่อนหรือ เขาส่ายหน้าให้เธอเข้าใจแบบนั้นดีแล้ว ขอบคุณที่พยายามช่วย แต่ให้เกียรติการตัดสินใจของเธอ เมื่อเธอเลือกคบกับปราณนต์ ตนก็ต้องถอย...ศรันยูรู้สึกเห็นใจเขามาก กลับเข้าห้องอยากอธิบายแก่อวัศยามาก แต่ดูเธอไม่พร้อมจะฟังอะไร

ooooooo

เช้าวันใหม่ ปราณนต์บอกคนในครอบครัวว่าตนเลิกกับพริบพราวแล้ว ทุกคนตกใจ ไม่ทันไรเขาก็บอกอีกว่า ตอนนี้เป็นแฟนกับอวัศยา ทุกคนอึ้งเหวอ งงไปตามๆกัน

วันนี้เป็นวันแรกที่พริบพราวเข้ามาทำงานในบริษัทองศา ซึ่งมีชื่อบริษัทว่า ONG ระหว่างที่เดินเข้ามาปุ้มโทร.มาถามเรื่องที่เลิกกับปราณนต์ พริบพราวขอให้ไปถามปราณนต์เอง แต่ตนยอมรับว่าอวัศยาเป็นคนดีมากเหมาะสมที่จะดูแลเขา...พริบพราวสะเทือนใจพยายามตัดเรื่องส่วนตัวออกแล้วพร้อมจะเข้าไปลุยกับปัญหาใหม่

ทันทีที่ก้าวเข้ามา เห็นรุ้งลดาวางตัวเป็นเถ้าแก่เนี้ยอบรมพนักงานใหม่ พอหันมาเห็นพริบพราว รุ้งลดาก็แผ่รังสีอำมหิตทันที ก้าวเข้าประจันหน้าถามมาทำอะไร พริบพราวตอบมาทำงาน เธอไล่ มาทางไหนกลับไปทางนั้นไม่ให้ทำ ทันใดเสียงองศาดังขึ้น “แต่พี่ต้อนรับ”

รุ้งลดาเสียหน้าที่องศาเหมือนออกคำสั่ง ประกาศว่าเป็นคนรับพริบพราวเข้ามา แถมเชื้อเชิญไปห้องทำงานซึ่งเดิมเป็นห้อง



ข่าวน่าสนใจ 10 อันดับ
1เด็กไทยครึ่งประเทศ ตกเลข เหตุผลเพราะ…?
2ประกาศเตรียมนำออกใช้ ธนบัตร100บาท รูป สมเด็จพระเทพฯ
3ครม.คุมราคาสินค้า 41 รายการ สบู่-แชมพู รอด!
4Tattoo ที่สามารถทด สอบน้ำตาลในเลือดได้ง่ายๆ
5ดวงประจำวันพุธที่ 21 ม.ค พ.ศ.2558
6โบลต์ อีวี รถต้นแบบ ใช้สมาร์ทโฟนแทนกุญแจ
7ดวงประจำวันอังคารที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2558
8วิธีคั้นมะนาวให้ได้ น้ำมาก-ไม่ขม
9มีเพศสัมพันธ์โดยไม่รู้ตัว
10เมืองน่านชวนเที่ยว งานรถถีบสยาม
ไปด้านบน
Facebook TVMANGO Twitter TVMANGO YouTube Channel RSS
ใช้เวลาในการโหลดหน้าเว็บ : 0.07 วินาที